05-10-08

Stadsmuur met 88 torens en 9 poorten

Maandag 21 mei 2007  

Ik ben tamelijk vroeg wakker en hoor hoe het stortregent. Ik voorzie me dus maar op een nieuwe regendag, maar als ik opsta en door het raam kijk, zie ik dat het platformpje van de binnenkoer er tamelijk droog bij ligt. De regen die ik meende te horen neerplenzen was niets anders dan het geruis van de airco en een lekkende kraan op de badkamer. Wat een opluchting. In het restaurant heerst dezelfde Russische drukte als gisteren en we besluiten ons ontbijt even uit te stellen en eerst eens naar de markt vlakbij de Plaza Mayor te gaan kijken. Als we buitenkomen probeert de zon door de wolken heen te breken. De grote Plaza Mayor is volledig bezaaid met vrachtwagentjes die de omliggende cafés en restaurants komen bevoorraden. Het is een hele drukte die nog toeneemt als we dichterbij de overdekte markt komen. Allerlei waren worden op kleine karretjes de markt binnengereden, maar de meeste winkeltjes zijn nog gesloten. We keren terug naar het hotel en de Russen zijn intussen vertrokken en de rust is teruggekeerd in het restaurant. We genieten van de rust en het ontbijt en tegen 10 uur zijn we weg, terug op pad. We hebben alle tijd want we hoeven amper 100 kilometer te doen naar Avila. Toch moeten we ook daar niet te laat toekomen, want we blijven er maar één nacht. 

We nemen niet de autosnelweg, maar een secundaire baan die ons naar Alba de Tormes moet brengen. Dit is de plaats waar de heilige Theresa van Avila gestorven is en begraven ligt, en daarom willen we daar ook wel eens een kijkje gaan nemen. De grote basiliek ligt er vervallen bij en is bevolkt door tientallen ooievaars. Ook de rest van het stadje ziet er verlaten en armtierig uit en het kost ons enige moeite om het klooster te vinden waar het graf van Theresa zich bevindt. Hier zijn we niet alleen: een grote groep uiterst devote Japanners komen er met veel vertoon hulde brengen aan de heilige. Zij storen zich allerminst aan het fotografeerverbod en zelfs in het kleine museumpje bliksemen hun flitslampen voortdurend. Als zij dat mogen, mag ik dat ook, redeneer ik, maar eigenlijk is hier niet veel het filmen waard. We nemen nu spanje 33toch maar de grote baan naar Avila, want veel lijkt er hier niet te zien. Er is weinig verkeer en dus rustig rijden, doch de streek is niet mooi. Om 13.30 uur – na 80 kilometer – bereiken we de volledig ommuurde stad Avila. Het is de hoogst gelegen provinciehoofdstad van Spanje (1127 meter) en daardoor ook één van de koudste. De intacte vestingmuren met hun kantelen en 88 wachttorens en 9 stadspoorten doen denken aan de Franse stad Carcassonne. Ze zijn 2,4 kilometer lang, 12 meter hoog en 3 meter breed en in ongelooflijk goede staat bewaard gebleven. Indrukwekkend! Onderweg zijn we doorheen een zware regenbui gereden, maar nu is de blauwe hemel helemaal terug en dat levert uiteraard schitterende foto’s op. We kunnen er niet genoeg van krijgen, maar toch lijkt het ons beter om eerst ons hotel te gaan opzoeken. We parkeren de auto aan de buitenkant van de spanje 32stadsmuur en gaan te voet op zoek. Dat valt niet mee maar met de hulp van een politieagent vinden we het toch. Het hotel ligt midden in het hartje van de oude stad, vlakbij de kathedraal en is met de auto niet gemakkelijk te bereiken. We moeten door de smalle straatjes en parkeergelegenheid is er nergens. Gelukkig heeft het hotel naast de deur een soort binnenkoer waar we de auto (niet zonder moeite) mogen in manoeuvreren. Hier staat hij goed tot morgenvroeg. Het hotel zelf is oud en eenvoudig (2 sterren) maar zeer verzorgd. 

Het is intussen de hoogste tijd voor de lunch. We vinden een geschikte dagmenu in het restaurant van het chique Hotel Palacio Valderrabanos. Ook hier weer gaan we zoveel mogelijk op de lokale specialiteiten en kiezen voor Morcilla a la Brasa (bloedworst) en Ternera a la Cazuela (stoverij van kalfsvlees).  Daarbij drinken we een wijn uit Toro, waarvoor we eergisteren in Toro zelf niet de kans hadden. Het is inderdaad een donkerrode en zware wijn, maar… zeer lekker. Ook het eten is tamelijk zwaar en we trekken met een licht hoofd en lood in de bespanje 34nen de stad in. Het duurt echter niet lang eer het lome gevoel weggewandeld is en we tenvolle kunnen genieten van dit prachtige stadje. Het is niet zo groot en met zijn smalle straatjes en steegjes zeer gezellig. Het ademt de middeleeuwen uit. Vooral de leeuwenbeelden op het plein vóór de kathedraal doen me aan Italië denken. We volgen twee wandelingen uit de toeristische brochure en in drie uren hebben we zo wat alles gezien. Het is half zeven als we op onze kamer zijn en ik voel me een beetje moe (de wijn?). Ik leg me een halfuurtje te slapen en als ik wakker word begint het lichtjes te regenen. Om 8 uur vertrekken we weer voor een wandeling in de stad en dat kwikt op. Het restaurant dat we deze namiddag al hadden uitgekozen (El Rastro), is gesloten en we moeten opnieuw tot helemaal de andere kant van het stadje gaan om een ander te zoeken. We zijn kieskeurig en vinden ook daar weer niets dat ons bevalt, zodat we opnieuw naar het andere uiteinde van het stadje moeten naar La Casona. We hebben dit restaurant vooral gekozen omdat het er zo typisch uit ziet: de muren zijn bekleed met kleurrijke tegeltjes (azulejo’s) en het is er gezellig warm. We worden bediend door een ietwat oudere ober die constant aan het telefoneren is, zelfs terwijl hij ons bedient. We  houden ons bij één schotel en eten vis (dorade en tonijn); eenvoudig en lekker. 

10:23 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, avila, castilla-y-leon, salamanca |  Facebook | |

04-10-08

Een hele dag regen in Salamanca

Zondag 20 mei 2007  

We hebben tamelijk goed geslapen in ons klein kamertje. We worden pas om 8 uur wakker maar hebben er geen flauw benul van of de zon schijnt of niet; we hebben door ons venster namelijk geen enkel zicht op de buitenlucht. Als we in het restaurant komen zien we echter dat de Plaza Mayor er verlaten bij ligt en blinkt in de regen. De hemel is ééntonig donkergrijs en de schaarse wandelaars lopen met paraplu’s. Er heerst een enorme drukte in het restaurant en er is nauwelijks een vrije tafel te vinden. We zitten middenin een groep Russische toeristen, die van het restaurant een waar slagveld hebben gemaakt. De diensters kunnen de zaak niet bijhouden en op de lege tafels liggen borden, tassen, bestek, papieren servetten en halfopgegeten broodjes opgestapeld. De Russen zelf zijn nog volop bezig met het leegplunderen van het buffet. Ondanks de bordjes “Verboden eten van het buffet mee te nemen naar buiten” – alleen in het Spaans en het Engels, en dat verstaan die Russen waarschijnlijk niet – draaien ze zoveel mogelijk in servetjes en vullen hun reistassen. Als de laatsten verdwenen zijn en wij aan de beurt zijn wordt het buffet toch een beetje aangevuld en uiteindelijk hebben we toch nog een lekker ontbijt, zij het met een minder ruime keuze. 

Vandaag moeten we dus de regenjas en de paraplu uithalen. Christiane heeft geen regenkledij mee op de kamer – die ligt in de auto in de parkeergarage -  maar gelukkig wél haar paraplu. We beginnen ons bezoek aan Salamanca met de universiteit en de kathedraal, want die zijn deze namiddag gesloten. We bezoeken achtereenvolgens de Biblioteca Publica in de Casa de las Conchas, de Escuelas Majores en Minores van de universiteit spanje 30en de Catedral Nueva en de Catedral Vieja. Vooral de universiteits-gebouwen zijn indrukwekkend. Het hoofdgebouw heeft een schitterende monumentale voorgevel in platerescostijl en huisvest de Escuelas Majores, of de leslokalen van de hogere studenten. Hier bezoeken we een aantal aula’s die vandaag nog in gebruik zijn en die in eeuwen niet  veranderd zijn.  Heel typerend zijn de opschriften in terracottakleur die de namen van de faculteiten aangeven. Op de muren van de binnenplaats zijn in dezelfde kleur heel wat namen terug te vinden van afgestudeerden, die destijds het recht hadden zich op die manier onsterfelijk te maken. We bezoeken verder de Capilla en de Escalera (trapzaal) met fraaie reliëfs. In de Escuelas Menores, de scholen voor de jongere studenten, zijn we gecharmeerd door de zeer sierlijke patio met zuilengalerij en bogen van een heel speciale maar zeer sierlijke vorm. We bezoeken er verder de Biblioteca Antigua en “El Cielo de Salamanca”, een ietwat duistere plafondschildering. spanje 28Wanneer we de Escuelas Menores verlaten, begint het nóg harder te regenen. Vanuit het portaal kijken we toe hoe de regen neerplenst op het plein, terwijl hele stromen water vanuit de waterspuiters – hier zijn geen afvoerbuizen – met veel gedruis neergutsen. Het water kan nauwelijks wegstromen en de bedienden van de universiteit komen zelfs naar buiten om er een foto van te nemen. Zó erg maken ze het hier blijkbaar ook zelden mee. Het gaat zowaar ook nog donderen en bliksemen. Als het weer even rustiger wordt, trekken we de natte stad verder in, maar het blijft onophoudelijk regenen. We moeten regelmatig schuilen in een portiek, maar gelukkig zijn hier voldoende musea en kerken zodat we het toch nog een beetje droog kunnen houden. We besteden vrij veel geld aan entreegeld, alles samen 25 Euro, maar het loont absoluut de moeite. Wat een pracht en praal! Ook het historisch stadscentrum is zeer mooi. Het vormt een harmonisch geheel en alle oude gebouwen zijn bijzonder gaaf bewaard. Er zijn brede verkeersvrije straten om van het ene naar het andere te wandelen, al liggen die er nu eerder verlaten bij wegens het slechte weer. Als we bij de kathedraal komen, staat het plein vol met 2pk’tjes in alle mogelijk kleuren. Ze maken deel uit van een reünie van “deux chevaux”-clubs van over heel Europa. Ook zij hadden waarschijnlijk op beter weer gehoopt. Het bezoek aan de oude kathedraal en het bijhorende museum is een tweede hoogtepunt van vandaag. Adembenemend! Het is middag als we er buiten komen en we besluiten, gezien het slechte weer, een flink stuk van de namiddag aan tafel door te brengen. We komen terecht in restaurante Casa Paca, een vrij groot maar toch sfeervol en typisch Spaans restaurant: vooraan de bar, boven en in de kelder het restaurant. Het heeft een zekere klasse en dat merk je ook aan de bijna uitsluitend lokale bezoekers die duidelijk van de “betere klasse” zijn. Hier moeten we kiezen voor echte Spaanse specialiteiten. Eerst delen we een bordje Jamon Iberico de Bellota Gran Reserva, het duurste voorgerecht van de kaart. We hebben al vaker lekkere Spaanse ham geproefd, maar deze slaat echt alles: zacht, mals en een aroma dat minuten lang in de mond blijft hangen. Daarvoor alleen al zou een mens hier terugkomen. Daarna eet Christiane Chuletillos de Cabrito (geitenkoteletjes) a la Brasa Volcan en ik Tostin Asado (geroosterd speenvarken). Om je vingers af te likken! We drinken er een fles lekkere Rioja bij, die ons achteraf door het huis wordt aangeboden. Op een fles wijn meer of minder kijken ze hier duidelijk niet. Laat het buiten maar regenen…

En ja hoor, als we om 16 uur buitenkomen, regent het nog! We wandelen naar het Monasterio San Esteban (Saint-Etienne in het Frans) en dat wordt een ware ontdekking. spanje 29We zijn er nagenoeg alleen. De grote kerk, de prachtige kloostergang en vooral het museum zijn juweeltjes die we hier helemaal niet vermoed hadden. Een Franse dame blaast ervan.  Je suis étouffée” zegt ze. Ook zij wist niet dat Salamanca zo mooi was. En dat geldt ongetwijfeld voor de meeste mensen in België. Salamanca is een miskende parel die zeker de vergelijking met beroemde cultuursteden zoals Firenze, Wenen, en andere Brugges kan doorstaan. In de kloostergang heeft een opmerkelijke kunsttentoonstelling plaats, die alleen bestaat uit ingekaderde spiegels waarin de plafonds, muren en zuilen van het klooster weerspiegeld worden. Ze vormen een voortdurend wisselend beeld waarbij het perspectief verandert telkens als je je verplaatst. Origineel gevonden! Tegenover het monasterio ligt het vrouwenklooster van de Dominikanessen, ‘las Domenicas’, maar het is jammer genoeg op zondag gesloten. We maken dan maar een ommetje langs het Casa Lis dat het museum van Art Nouveau en Art Deco herbergt. Het gebouw is zeer mooi, maar de kunstwerken vallen wat tegen. Er zijn zonder twijfel prachtige stukken bij, maar ook zeer veel prullen  die  wij als kitsch zouden bestempelen: speelgoedjes, beeldjes, een grote collectie poppen. Verder valt me op dat er helemaal niets van onze Belgische kunstenaars te bespeuren valt, waar volgens mij Brussel toch een belangrijk centrum was van de Art Nouveau en Deco en architecten zoals Victor Horta en Henri Van de Velde toch Europese faam genoten. Er is wel werk te zien van de Fransman Emile spanje 31Gallé, van wie wij vermoeden thuis een vaasje te hebben. Een terrasje op de Plaza Mayor zit er vandaag gezien het slechte weer niet in. Dan maar naar ons piepklein (ik schat 3x4 meter) kamertje om te schrijven. We zijn pas op de kamer als we de regen opnieuw horen neerplenzen. Tegen half acht heb ik gedaan met schrijven en trekken we toch maar, gewapend met onze paraplu, terug de stad in. We hebben maar gereserveerd tegen 21 uur, de terrassen zijn overal gesloten, dus moeten we voor ons aperitief op zoek naar een café. Het zit vol dames, die er blijkbaar een zondagse (of zouden ze dat alle dagen doen?) gewoonte hebben van gemaakt elkaar te treffen op café. Emancipatie heet dat. Om 3 minuten vóór 9 zijn we aan restaurant Rio de la Plata, maar we mogen nog niet binnen! Ze gaan maar open om 9 uur. Het is een klein, gezellig restaurantje, enkele trapjes naar beneden, sfeervol en een beetje ouderwetse chique. We hebben er lekker gegeten, maar twee volle menu’s in één dag zijn zelfs voor ons toch wat veel. Tegen kwart vóór elf – vroeg dus!- zijn we terug op onze kamer. Het heeft opgehouden met regenen, maar we vragen ons toch af welk weer we voor de volgende dagen mogen verwachten. Dat ziet er niet al te best uit.

09:27 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, castilla-y-leon, salamanca |  Facebook | |