22-05-10

The City of Paris

banner yellowstone
Donderdag 15 juli 1999

Opnieuw slecht geslapen. Ik heb last van een verkoudheid en dreigende keelpijn. In de shop van ons hotel vind ik echter de remedie: Actifed. Wat bij ons enkel op doktersvoorschrift te verkrijgen is, ligt hier zomaar in de winkeltjes te koop. We verlaten het hotel al om 8 uur en de zon is volop van de partij! Nog even een stop aan het Visitor Center om een boek te kopen over Temple Square en we zijn vertrokken voor opnieuw een tamelijk lange rit: zowat 350 miles of 560 kilometer. De autosnelweg is vrij druk zodat we besluiten om ze in Brigham te verlaten en langs een drietal 'Scenic Byways' doorheen Utah en Idaho te trekken tot Idaho Falls, onze eind-bestemming voor vandaag. Eerst gaat het over de 'Logan Canyon Scenic Byway' over de 91 N naar Logan en vervolgens over de 89 N tot Bear Lake. Hier houden we op de middag halt en eten een sandwich in Grandma's Pantry. Als toetje bestellen we een befaamde raspberry shake. Het is een reuzenbeker frambozenijs met een rietje. Heel smakelijk en aangezien het ijs slechts zeer langzaam smelt, nemen we hem mee in de auto en genieten er uren van! Het landschap is zeer verscheiden: kale hoogvlakten, zacht glooiende bergen, dennenbossen, heel wat meren, zeer veel bloemen en uitgestrekte landbouwgebieden. Idaho is immers de "Potato State" en daar kan je niet naast kijken: mijlenlange aardappelvelden, die door reusachtige installaties besproeid worden. 

We worden verrast door een onweer(tje) en een ijskoude regenbui.Vanaf 3 uur in de namiddag straalt de zon echter aan een nagenoeg wolkenloze hemel. We genieten van de talloze wilde bloemen langs de weg en de vele vogelts, wiens kleuren variëren van oranje tot blauw. We zien ook heel wat "klein wild": eekhoorns, een soort marmot, vier herten en één das (deze laatste jammer genoeg levenloos langs de weg als verkeersslachtoffer. We stoppen even in de City of Paris. Zo staat het fier op een bordje bij het binnenrijden van een klein stadje. Het is een Mormonenstadje en eigenlijk niet veel meer dan enkele straten, enkele tientallen huizen en een Mormoons tabernakel of kerk. We worden er rondgeleid door een vriendelijke dame van wie we leren dat Paris eigenlijk Parres had moeten heten naar de stichter van het stadje. Een (al dan niet vrijwillige) spellingsfout heeft er echter anders over beslist en de Europese lichtstad heeft er in Idaho een naamgenote bij. De echtgenoot van onze gids raadt ons aan langs de 'Bear Lake Caribou Scenic Byway' en de 'Pioneer Historic Byway' te rijden. Het is een omweg, maar het zou ons langs prachtige en pittoreske boerderijen leiden. We hebben de boerderijen inderdaad ten overvloede gezien, maar pittoresk is anders. Het waren meestal slordige hoeven met bijna steevast enkele autowrakken op het erf opgestapeld. 

Rond halfzeven bereiken we Idaho Falls. Het is er totaal anders dan ik me had voorgesteld. In plaats van een bergdorpje in het groen, met een rivier en een waterval is het een industriestad in een vlakte. De waterval is een half-natuurlijke en half-aangelegde stroom-versnelling op de Snake River, die dienst doet als krachtbron voor een energiecentrale. Het Hotel Driftwood, waar wij logeren, is mooi gelegen langs de rivier vlak bij de waterval. Vóór het dinner gaan we op zoek naar de lokale bibliotheek, waar we gratis op internet geraken. We sturen onze eerste e-mails naar Hendrik en naar collega Guido, die op dit ogenblik in Alaska rondreist. Leuk toch die moderne communicatietechnieken. Ik verneem dat Guido en Denise in Alaska mooi weer hebben en genieten van de prachtige natuur. Idaho Falls heeft maar een paar restaurants, die alle gelegen zijn langs de Snake River. Het is er 's avonds behoorlijk druk van wandelaars, joggers en skaters, maar vooral van jongeren die er flaneren met hun auto. Het zijn bij voorkeur cabrio's en vaak oude Amerikaanse modellen. In de restaurants is het eerder stil. We eten er overvloedig en lekker in het gezellige interieur van een brouwerij en proeven er uiteraard het lokaal gebrouwen bier. Niet slecht!

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: paris, usa, utah, idaho, salt lake city, idaho falls |  Facebook | |

20-05-10

De stad van "Wai zain twej Amerikaanse Stoedenten"

banner yellowstone
Woensdag 14 juli 1999

Vandaag bezoeken we Salt Lake City: het 'Vaticaan van de Mormonen'. We laten de auto bij het hotel en gaan te voet naar de stad. Dat blijkt dan tóch niet zo ver te zijn. Al spoedig zijn we aan Temple Square. Het is het ommuurde heiligdom van de Mormoonse Kerk. Op dit vroege uur is het er nog zeer rustig maar toch staan aan de ingang een tiental jongedames klaar om de bezoekers te ontvangen. Allemaal dragen ze de typische keurige en smetteloze bloemetjesjurk en vooral de eeuwige glimlach van de Mormonen-dochters. We worden aangesproken door één van hen die ons vraagt welke taal we spreken en of we een gids willen. Het blijkt een Duits meisje te zijn, dat haar verplichte "missie" in Salt Lake City aan het volbrengen is vooraleer ze de wijde wereld intrekt voor het uitdragen van haar geloof. We kunnen onmiddellijk een Nederlandstalige gids krijgen, doch wanneer we zeggen dat we het liever op eigen houtje verkennen, respecteren ze dat en laten ons verder met rust. 

Temple Square is een mooi verzorgd park, gedomineerd door 2 imposante gebouwen: de reuzengrote tempel en het eivormige tabernakel met zijn wereldberoemde orgel. Het is de thuis van het befaamde Mormon Tabernacle Choir. De tempel doet denken aan de Europese kathedralen. Maar toch... hier klopt iets niet. Zijn het de proporties, het gebrek aan historische authenticiteit of het ontbreken van kunstig vakmanschap? Het geheel komt kitscherig en wat potsierlijk over. Van een bezoek aan de binnenkant is geen sprake: deze tempel wordt enkel af en toe eens gebruikt voor massale samenkomsten van de Mormonengemeenschap. In een van de Visitor Centers zien we een reuzengroot Christusbeeld in een zaal waar de wanden versierd worden door al even kitscherige schilderijen met bijbelse taferelen. Door de luidspreker klinkt een plechtige stem die 'de boodschap' verkondigt. Het geheel is een eigenaardige mengeling van de typisch Amerikaanse naïeve en zeemzoete pathetiek en de protserige grootheidswaan, zoals wij die in het Vaticaan in veelvoud kennen. Het verschil is enkel dat wij in Europa toch kunstzinniger zijn en het contrast met Italië vorig jaar is dan ook zeer groot. Vóór de middag krijgen we regen, maar de temperatuur is aangenaam. We slenteren dus maar wat door de twee grote winkelcentra: ZCMI Mall en Crossroads Mall en kopen er wat kleren (vooral voor Hendrik). Verder brengen we een bezoek aan Beehive House, waar Brigham Young, één van de stichters van de Mormonen, met zijn meerdere vrouwen en talrijke kinderen heeft gewoond. Historisch wel interessant. Na de middag gaan we door het grote, verzorgde park met zijn grote fontein naar de indrukwekkende Church Office Building, het administratieve hart van de Mormoonse kerk. Overal zie je mensen in de typische mormonen-outfit: de mannen in het obligate witte hemd met das en de vrouwen met lange jurken met bloemetjesmotief. Het gebouw ademt een sfeer van opgeblazen grandeur en inefficiënte bureaucratie. Het personeel heeft de gekende permanente vriendelijkheid en positieve ingesteldheid, waarvan ik nog steeds niet kan inschatten hoe gemeend ze zijn. Wanneer ik vraag hoeveel mensen hier wel werken (ik schat dat het er een paar duizend moeten zijn) antwoordt de receptioniste: "Ik weet het niet, maar ik denk dat het er veel zijn." Opvallend hoe ze dit liever niet geweten hebben... We stijgen tot de 26e verdieping voor een prachtig panorama over de stad. Jammer genoeg begint het weer te regenen. 

In de Joseph Smith Memorial Building brengen we een bezoek aan het Family Search Center waar een (opnieuw zéér vriendelijk dametje) ons verwelkomt en wegwijs maakt op de computer. We zoeken er onze voorouders op, maar van Geleyte, De Poorter, Schellingen, Daelemans, Hoste, Deblaere hebben ze hier nog nooit gehoord. Wél van Gelaude, Coosemans en Spruyt (maar nauwelijks in België) en nog al wat van Franssen in Nederland en Denemarken. Ik ben wat ontgoocheld in de befaamde database van de mormonen. Onze gastvrouw zegt dat alle bezoekers aan het centrum een gratis 'Boek van Mormon' krijgen als aandenken. Daarvoor moet wél een kaartje met naam en adres ingevuld worden. Ik besef wel dat we ons hiermee formeel in een of ander bestand laten opnemen, maar vul het toch in. Misschien is dat boek wel interessant en het is zeker een mooi souvenir. Kleine misrekening: ik krijg het boek niet mee; ze zullen het thuis in Gentbrugge persoonlijk komen afleveren. Zo geraken de "twej Amerikaanse Stoedenten" tóch nog eens bij ons binnen! (*) Inmiddels is de hemel mooi blauw uitgeklaard en is het zonnetje van de partij. De stad ziet er nu nog mooier uit. Eigenlijk ben ik heel blij dat we hier een hele dag hebben voor uit getrokken. Het is een mooie stad en vooral de uitdrukkelijke aanwezigheid van de Mormoonse Kerk maakt het tot een speciale belevenis. We eindigen ons bezoek in de Family History Library, waar naar het schijnt nog veel dieper genealogisch speurwerk kan verricht worden. We komen terecht in een immense bibliotheek waar tientallen mensen ijverig en in alle stilte boeken en microfilms aan het uitpluizen zijn. Via de computer komen we op het spoor van het Parochieregister van Sleidinge van 1598 tot 1802 en van de Burgerlijke Stand van 1796 tot 1870. Met enige hulp vinden we de microfilmpjes in een immens archief, waarin we vrijelijk zelf mogen gaan zoeken. Op de microfilmmachine kunnen we alle geboorten, sterften en huwelijken uit die tijd nalezen. Het zou echter téveel tijd kosten om er gericht te gaan in zoeken. Maar het loonde toch de moeite hier eens binnen te wippen. 

's Avonds gaan we eten in Market Street in de "Market Street Grill". We moeten aan de ingang 20 minuten op onze beurt wachten, want dit is opnieuw één van de 'places-to-be' in SLC. In hetzelfde gebouw zijn drie trendy restaurants ondergebracht en het is er zéér druk. Er heerst een speciale sfeer en het eten is voortreffelijk: broiled Atlantic sword fish voor C en black-blue Aki Tuna voor mij. Wat ik op mijn bord krijg, lijkt meer op een stevige rundssteak dan op tonijn. Maar de smaak liegt er niet om! Dit heb ik nog nergens gegeten!

(*) Enkele maanden later belden inderdaad "twej stoedenten" bij ons thuis aan mét het Boek van Mormon. Het werd een gezellige babbel, maar het boek heb ik nog steeds niet gelezen...

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, utah, salt lake city |  Facebook | |