29-10-08

Het bord van de "Maestro Asador"

Woensdag 23 mei 2007 

 

Hotel “La Casa Mudejar” behoort terecht tot de Relais du Silence. Ondanks de centrale ligging in het stadscentrum dringt er helemaal geen straatlawaai door in onze kamer. We hebben dan ook tot half negen geslapen vandaag. Na het spanje 39ontbijt trekken we, gewapend met onze ANWB-gids waarin een stadswandeling door Segovia staat beschreven, de stad in. Er zijn drie hoogtepunten: het Romeinse Aquaduct, de kathedraal en het Alcázar en die schenken we dan ook prioriteit. De kathedraal geniet minder faam dan die van León, Salamanca en Burgos, maar blijkt verrassend mooi. Er zijn niet alleen de overdadig versierde zij-altaren en een prachtig orgel, maar ook een schitterend museum met ook hier verschillende Vlaamse wandtapijten. Het is opnieuw gaan regenen en op de binnenkoer gutst het water uit de waterspuiters en vormt een ware rivier tussen de rozenperken. Gelukkig kunnen we hier een tijdje schuilen tussen de vele kunstschatten en is het niet al te ver wandelen naar het Alcázar. Onderweg komen we terecht tussen hele groepen scholieren op studie-uitstap. Dat zal trouwens de hele dag zo blijven en dat is niet altijd prettig wegens hun luide geroep en gejoel, zowel op straat als in de musea zelf. Hun leerkrachten schijnen dat normaal te vinden want niet één keer zie ik ze ingrijpen. Segovia is blijkbaar erg in trek voor de scholen en de ganse dag klinkt het alsof de hele stad één grotespanje 40 speelplaats is. Er zijn zelfs Fransen en één enkele groep Nederlanders bij, maar de Spaanse maken veruit het meeste kabaal. In het Alcázar slagen we erin toch wat uit de buurt van de scholieren te blijven. Het bezoek valt reuze mee: het is een mooi versterkt paleis met rijkelijk versierde plafonds en vooral veel wapentuig en harnassen. Het is bovenop een heuvel gelegen aan de rand van de stad en biedt zodoende een prachtig uitzicht over de omgeving. We beklimmen de 152 trappen van de toren en worden voor de moeite beloond met een uniek zicht op de stad. Trots torent de kathedraal uit boven de stad en alle andere kerken en zelfs de dreigende wolkenhemel lijkt er ontzag voor te hebben en zijn regen uit respect even in te houden. Tegen de middag is ons bezoek afgerond en wandelen we langs de stadsmuren door de smalle oude straatjes terug richting kathedraal en stadscentrum. We gaan nog even langs onze kamer en tegen 14 uur gaan we een restaurantje tegenover ons hotel binnen voor een eenvoudige menu del dia. Na het eten, ondanks het feit dat de zon er begint door te komen, gaan we opnieuw even verpozen op onze kamer en nemen rustig de tijd voor een iets langere e-mail naar H en K, de buurvrouw, B en de twee R’s. En dan… opnieuw op wandel, de stad in en langs de Iglesia San Martin terug naar het aquaduct. Het is werkelijk imposant! De zon is weer verdwenen, er dreigen weer zwarte wolken en algauw is het weer aan het regenen. Noodgedwongen belanden we tegen zes uur terug op onze kamer waar we de tijd doden met het schrijven van mijn dagboek en het surfen op internet. Op de website van Skynet lees ik over het noodweer in Madrid, waar een man is omgekomen toen hij werd meegesleurd door een grondverschuiving. Dan komen we er hier nog relatief goed van af. 

 

Voor een aperitief op de Plaza Mayor is het vanavond te koud en te nat. We blijven dan maar op onze kamer tot negen uur en trekken dan naar restaurante Duque, naar het schijnt een begrip in Segovia. Hier is een “Maestro Asador” aan het werk, een meester in het roosteren. Het restaurant is gevestigd in een groot oud huis in de hoofdstraat. We zijn er de eersten. Het interieur is mooi en straalt traditie uit. Aan de muur hangen tientallen foto’s van (voor ons onbekende) beroemdheden die hier aanschoven. Er hangt zelfs een foto bij van de Spaanse koning. We eten er lekker, maar een beetje ouderwets: Christiane eend en ikzelf everzwijn. Als voorgerecht bestellen we spanje 41elk een portie Queso Curado de Oveja, volgens de Engelse vertaling een lokale kaas in de olie. De ober kijkt verrast omdat we twee porties bestellen en we begrijpen het wanneer hij met twee grote borden kaas af komt. Dat is inderdaad veel te veel, maar zonder probleem neemt de ober één bord terug. Het  is  een  smaakvolle  droge  kaas,  maar  van  olie  is  er geen sprake. Een gebrekkige Engelse vertaling waarschijnlijk.  Intussen is er in een zijzaaltje een groep mannen binnengekomen. Opeens verschijnt de patron, de “maestro” zelf, in groot ornaat: grote witte toque op het hoofd, lint over de borst en met een bord in zijn rechterhand. Het personeel schaart zich achter hem en het valt ons op dat één van hen een borstel en vuilblik in zijn hand houdt. Er worden twee schotels gebraden speenvarken aangebracht. Chef Duque doet een hele uitleg – in het Spaans uiteraard - wellicht over de traditionele manier van het roosteren. Daarna begint hij bliksemsnel en vakkundig het varkentje in stukken te snijden met… zijn bord. Er komt geen mes aan te pas, zó mals is het vlees. Het hele ritueel wordt besloten met het aan scherven slaan van het bord tegen de muur, waarna de ober met de borstel alles netjes op het vuilblik veegt. Een onverwacht spektakel. Tijdens het eten hebben we regelmatig een donderslag gehoord, maar we kunnen toch droog terugwandelen naar het hotel. Er is geen mens meer op straat. Er is een mail van H met alleen maar goed nieuws: hij wordt peter van C, het pasgeboren zoontje van A, zijn schoonzus en hij heeft op het werk een dienstwagen gekregen. We sturen felicitaties terug en gaan tevreden naar bed.

 

09:44 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, castilla-y-leon, segovia |  Facebook | |

28-10-08

Tuinen met Versailles-allures

Dinsdag 22 mei 2007 

Als ik wakker word, valt de stilte me op: er is werkelijk geen enkel geluid te horen. Dit is echt een ouderwets, maar oerdegelijk hotel: veel donker houtwerk, alles kraaknet, de geur van boenwas. Geen lift, geen mengkraan in de douche, een gewone sleutel (álle vorige hotels hadden elektronische sleutelkaarten). Het ontbijt wordt opgediend – neen, geen buffet – in het café en bestaat uit één croissant, één schijfje cake (als je er om vraagt), fruitsap en koffie. Groot contrast met de vorige dagen, maar ja, ook dat is de stijl zoals we die 20 en 30 jaar geleden in Frankrijk overal kenden. Om 9 uur al vertrekken want we willen vroeg aan El Escorial zijn. Onze ANWB-gids waarschuwt ons namelijk dat dit een van de drukst bezochte plaatsen van Spanje is en lijdt aan “chronische overbelasting” met ellenlange wachttijden voor gevolg. Het is vanuit Avila ongeveer 50 kilometer rijden langs mooie en rustige wegen over een 1400 meter hoog plateau en door een mooi landschap vol gele bloemen. In de vallei hangt mist. We slagen er  in om tussen de dreigende zwarte wolken spanje 35te laveren en het droog te houden, maar dat mag een wonder heten. Na een goed uurtje doemt achter de heuvels het machtige Escorial op, maar een parkeerplaatsje vinden is iets anders. Niet dat het er druk is, integendeel, maar nergens is er een parking te zien. Dank zij onze gps vinden we er uiteindelijk toch een en… gratis! Het is wel een eindje wandelen (bergop!) tot de ingang. Het regent niet, maar overal zijn sporen te zien van de hevige regens van gisteren: modderstromen, weggespoelde aarde. Volgens het tv-nieuws zijn er gisteren in Madrid, dat hier op amper een 50 kilometer vandaan ligt, zelfs slachtoffers gevallen. Aan de ingang zijn we praktisch alleen en er is een zeer strenge veiligheidscontrole. We moeten zelfs onze paspoorten achterlaten in ruil voor een elektronisch gidssysteem. Filips II liet dit machtige klooster bouwen, vulde het met een enorme collectie kunstwerken en bouwde er vooral het Panteon de los Reyes, waar hijzelf en zijn vader Karel V begraven liggen, samen met nagenoeg alle Spaanse koningen en koninginnen. De koninklijke kinderen en de koninginnen die geen nageslacht op de wereld zetten, moesten vrede nemen met het Panteon de los Infantes. Het bezoek loopt door de verschillende palacios, de musea, de basiliek met panteones, de Sacristia, de Iglesia Antigua en de Biblioteca de Manuscritos. We hebben ogen tekort om de prachtige Spaanse, Vlaamse en Italiaanse kunstwerken uit de 15e en 16e eeuw te bewonderen: honderden tapijten, werken van Goya, Titiaan, Velazquez, El Greco, Rubens, Van der Weyden, Jeroen Bosch, Albrecht Dürer, en vele anderen. Om nog maar te zwijgen van de schitterende zalen met hun rijkelijk versierde plafonds. Voor de rest biedt het gebouw echter een heel sobere indruk. Geen sprake meer van de overdadige platerescostijl zoals in León en Salamanca. Het is vooral de omvang die het Escorial zo indrukwekkend maakt: 208 op 162 meter, 16 kilometer gangen, 1200 deuren en 1600 vensters… We lopen er bijna 3 uren in. Om ons gidsensysteem terug te gaan inleveren en ons paspoort terug op te halen, moet ik opnieuw door de strenge controle. Alles bij elkaar was het helemaal niet druk, ondanks de vele (soms luidruchtige) scholieren en toch heel wat Nederlandse, Franse, Duitse en Belgische toeristen. 

Onze volgende halte is La Granja de San Ildefonso, een kasteel in een prachtige tuin met Versailles-allures. Maar eerst moeten we toch een stukje eten! De zon is er intussen door gekomen en we rijden langs een zeer mooie bergweg. Veel restaurants zijn er niet, maar in de buurt van Navacerrada vinden we La Funda Real, een luxueus driesterrenrestaurant met een zeer spanje 36stijlvol, chique maar gezellig interieur. Het eten is natuurlijk navenant en het wordt onverwacht culinair genieten: eerst een frisse salade van het huis en dan Perdiz (patrijs) Estofada (Christiane) en Chorizo de Matanza Frito con puré patatas en natuurlijk een fles heerlijke  Rioja.  Onze dag kan niet meer stuk! We nemen geen dessert, maar er worden als afsluiter drie kleurige karafjes op tafel gezet met eau-de-vies waarvan we naar hartelust mogen proeven. Toch maar voorzichtig zijn, want we moeten nog een heel stuk rijden. En dan zetten we de weg verder, nog steeds door een mooi bergachtig landschap – we rijden zelfs over een top van 1800 meter. San Ildefonso wordt een ware ontdekking: een mooi kasteel, omgeven door een schitterend park vol beelden, waterpartijen en fonteinen. Deze laatste zijn nu in het voorjaar jammer genoeg nog niet in werking. We willen profiteren van het (mogelijks kortstondig zonnig weertje) en besluiten eerst de tuinen te bezoeken. Maar dat is zonder de suppoost gerekend! Volgens haar Spaanse logica moet en zal eerst het kasteel bezocht worden, niks aan te doen. Aangezien er daarenboven binnenin niet mag gefilmd worden, lopen we in sneltreinvaart door de kamers langs de prachtige antieke klokken en veel Chinees porselein, recht de tuin in. Hier vinden we gelukkig ruim voldoende compensatie voor foto en video. 

Het is nu nog maar een 30 kilometer tot Segovia, onze eindbestemming voor vandaag. Bij het binnenrijden zien we al meteen de indrukwekkende 728 spanje 37meter lange Aceducto Romano dat dwars door de stad loopt. Ons hotel ligt midden in het oude stadscentrum, vlakbij de Plaza Mayor en de kathedraal. We mogen de voetgangerszone binnenrijden om de koffers uit te pakken, maar parkeergelegenheid is er niet. De receptionist wijst ons de weg naar een parkeergarage buiten de stad en we keren te voet naar het centrum terug. Zo hebben we alvast een eerste kans om heel wat foto’s te maken. We vertrouwen het weer niet en profiteren ervan terwijl het nog redelijk mooi is. Er is weliswaar geen blauwe hemel meer, maar het is toch droog. Wie weet welk weer krijgen we morgen? Tegen 19.30 uur zijn we in het hotel waar we nog even de e-mail willen checken. De wifi werkt ook hier niet – ik had me dit toch wel anders voorgesteld – maar de aansluiting op de kamer werkt wel. spanje 38Om mijn dagboek in te vullen verkiezen we naar een terrasje te trekken op de Plaza Mayor. Terwijl ik aan het schrijven ben, wordt het steeds donkerder en het eindigt met een stevig onweer met stortregen en dikke hagelstenen. We moeten binnenvluchten om ons wijntje verder te drinken en daarna beschutting zoeken onder de arcades om droog in ons hotel te geraken. Dit is geen avond om nog veel buiten te komen, dus besluiten we maar om in ons hotel te eten vanavond. Het restaurant heet El Fogón Sefardi omdat hier vroeger Sefardische Joden woonden. Er is zelfs  een  volledig Joods menu te verkrijgen, kosjere wijn incluis. Wij houden het bij een fles echte wijn en het wordt een rode, dus een Ribera del Duero (Rueda heeft alleen witte wijnen) bij onze Jamon Iberico vooraf en Cochinillo (speenvarken) Asado (Christiane) en Dorade op Joodse wijze (ik). Het is lekker, maar vooral zeer veel. Tijdens het eten klettert de hagel op de glazen koepel van het restaurant. De ober vertelt ons over het slechte weer van gisteren. Er heerst al twee dagen verkeerschaos in Madrid en aan het Escorial zijn er inderdaad overstromingen geweest. Hij haalt er de krant bij voor de weersvoorspellingen en… die zijn niet rooskleurig: voor Segovia wordt nog 3 dagen regen voorspeld! We hopen het beste voor morgen.

08:33 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, castilla-y-leon, escorial, segovia |  Facebook | |