18-07-09

Een ingestorte barokke parel

banner sicilie
Woensdag 17 juli 2002
 

Om halftien zijn op weg zuidwaarts naar Noto, Ragusa en Modica. Noto is een klein uurtje rijden. Op dit uur is het zeer druk; het werkverkeer naar Siracusa komt ons in file tegemoet maar in onze richting valt het mee. De bewegwijzering is opnieuw ok. Noto is een barokke parel: schitterende palazzo’s en een pracht van een kathedraal. De grote centrale koepel van deze laatste is echter in 1996 ingestort en er Sicilie 36
staat nu nog slechts de helft van overeind. De kerk staat bijna volledig in de steigers achter een reuzengroot zeil dat de oorspronkelijke gevel afbeeldt. Ondanks alles is de kathedraal mooi, en het plein ervoor is vanop de statige trappen zeer sfeervol en typisch zuiders. Het is trouwens zéér warm, bij de 35 graden! Het is na de middag wanneer we in de auto stappen om onze reis verder te zetten. We zullen onderweg wel iets te eten vinden. We moeten ons niet opjagen, want ze eten hier toch laat. De rit naar Ragusa loopt over Modica dat we voorlopig links (rechts in dit geval) laten liggen. We verkiezen eerst Ragusa te doen en vanavond hier te stoppen, als er tijd overblijft. Het landschap is mooi en we rijden door een mooi gebergte over twee reuzenhoge viaducten van waarop we een duizelingwekkend zicht hebben op Modica. Ook nu weer zien we veel grote agaven, oleanders , bougainvilleas en olijfbomen. Deze keer zijn er ook amandelbomen (mandorle) en het meest karakteristiek voor deze streek zijn de lage muurtjes in natuursteen tussen de velden en de boomgaarden. In Ispica bereiken we het meest zuidelijk punt van onze reis.
 

Wanneer we om kwart voor twee Ragusa bereiken, blijkt het veel moeilijker dan verwacht om het oude stadscentrum en de Piazza Duomo met de San Giorgio te vinden. Ragusa ligt namelijk uitgestrekt over twee bergtoppen en we zijn in het verkeerde stadsgedeelte beland. Wegwijzers naar het centro città vind je overal maar dan ook in alle richtingen, want er zijn hier twee centra. Het duurt uiteindelijk 20 minuten eer we het juiste, Ragusa Ibla, gevonden hebben. Sicilie 37
We parkeren de auto aan de buitenrand van de oude stad en klimmen via trappen en smalle straatjes naar het centrum. Gezien het late uur lopen we de San Giorgio snel voorbij want het begint te dringen voor een restaurant. Het wordt Ristorante Duomo. Onmiddellijk bij het binnentreden valt op dat dit geen gewoon restaurant is.  Het blijkt inderdaad een klasse-restaurant te zijn en de keuken behoort tot het beste wat Sicilië te bieden heeft. De kok, Ciccio Sultano, won dit jaar de “Gambero Rosso”-prijs voor de beste jonge chef 2002. Wat we op ons bord krijgen is dan ook het neusje van de zalm. Het begint al met een hapje dat hier zeer welluidend ‘benvenuto della cucina’ wordt genoemd. Het spijt ons algauw dat we maar één voorgerecht hebben besteld om het met twee te delen want de piramide van gerookte zwaardvis in olijfolie en balsamico-azijn met zeevruchten die rauw in citroensap zijn gedoopt, zijn echt uniek. De chef vertelt ons dat ze Sicilie 38niet meer dan 10 tellen in de citroen nodig hebben om niet meer rauw en dus eetbaar te zijn. Zo’n subtiele en fijne smaak heb ik nog maar zelden geproefd. Daarna eet ik gnocchi gevuld met kaas, vongole en gamberi en een saus van courgettes en Christiane kiest voor pasta met roodbaars en masculine (een soort sardienen) met tomaatjes en pesto van amandelen. Het smaakt nog veel lekkerder dan het klinkt en ook de karaf huiswijn is duidelijk van veel betere kwaliteit dan elders! Achteraf krijgen we bij de koffie een groot bord met allerlei amandelgebakjes –het is hier immers de streek- en chocolade uit Modica. Dat laatste is werkelijk iets speciaals: je krijgt er slechts een heel klein brokje van, maar je kan er minutenlang van genieten want de delicate smaak ervan blijft in je mond hangen. Het is bijna niet te geloven, maar voor het geheel betalen we nog geen 50 euro!
 

En dan trekken we de stad in, van het ene schilderachtige plekje naar het andere. Er is nauwelijks een mens te zien en zo loop je natuurlijk snel verloren. Na een tijdje zijn we inderdaad compleet het Noorden kwijt zodat we wat doelloos straatje in en uit, trap op en af lopen. Om 17 uur belanden we dan toch terug op de Piazza Duomo en staan oog in oog met de overvloedig barokke San Giorgio. Indrukwekkend mooi, maar toch wat ontgoochelend omdat je er met je neus op staat en onvoldoende afstand kan nemen. Daarenboven verspert een groot gesloten hek het zicht, wat vooral voor jammer is voor de video-opnamen. Het is ondertussen al 17 uur en we mogen dus het bezoek aan Modica vergeten. De terugreis verloopt vlot en het is nog steeds heel mooi weer. Wanneer we Siracusa naderen duikt echter een zwarte wolk op die de zon doet verdwijnen. Zouden we regen krijgen? Nee hoor… bij nader toezien blijkt de wolk afkomstig te zijn van een bosbrand. Als we in het hotel aankomen hebben we nauwelijks de tijd om ons te verfrissen want het is al de hoogste tijd om terug naar Ortigia te trekken voor het avondeten. We komen terecht in Ristorante Minosse, 2 vorkjes in Michelin, maar het valt tegen zowel qua keuken als qua interieur: eenvoudig, maar vooral smaakloos. Er zit nauwelijks volk en de bediening is ronduit onvriendelijk. Het kan niet altijd een schot in de roos zijn. Ons restaurant deze middag was des te beter en compenseert ruimschoots. We nemen afscheid van Ortigia en Siracusa met een laatste ijsje op de prachtige Piazza Duomo en tegen elf uur liggen we in bed; rust voor de laatste etappe van de reis.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sicilie, ragusa, noto, siracusa |  Facebook | |

14-07-09

De metropool van Groot-Griekenland

banner sicilie
Dinsdag 16 juli 2002 
 

Het eerste wat ik doe als ik wakker word, is controleren hoe het met mijn videocamera gesteld is. Hij weigert nog steeds alle dienst en ik verzoen er mij mee dat de rest Sicilie 32van de reis niet op video zal komen. Tóch neem ik hem mee, je moet blijven hopen. terecht Vandaag trekken we een hele dag uit voor Siracusa, de stad van o.a. Archimedes. Het is een oude stad die heden ten dage nog slechts 120.000 inwoners telt, maar op zijn hoogtepunt in de 4e eeuw vóór Christus meer dan een miljoen. Toen was het dé metropool van Groot-Griekenland. Ortigia of het oude stadscentrum ligt op een eiland dat al sinds 2500 jaar door een brug met het vasteland verbonden is. We komen in een wirwar van kleine straatjes met schitterende, grotendeels vervallen paleizen en met zeer weelderig versierde balkons. Bij mijn eerste poging om te filmen, Sicilie 33blijkt er met mijn camera helemaal niets meer aan de hand. Het zal dus wel degelijk condens geweest zijn en alle zorg is voor niets geweest. Al vroeg stuiten we op de levendige markt, die al bijna zo mooi is als die van Catania. Ook hier weer ontdekken we weer andere dingen: zee-egels, reuzenmosselen van wel 30-40 centimeter, tonnini of kleine tonijntjes en natuurlijk ook hier weer prachtige types zowel aan de ene als aan de andere kant van de kraampjes. Er zijn veel oude vrouwtjes bij maar ook veel oude mannen. Alle soorten vissen liggen door elkaar uitgestald en de klanten pikken er hun keuze uit, leggen ze in een korfje en laten ze dan wegen. Op de fruitmarkt kopen we elk een perfect rijpe, sappige perzik die we ter plaatse verorberen onder de geamuseerde en goedkeurende blik van een voorbijganger. 

Het meest overweldigende is de Piazza Duomo, eindelijk een groot verkeersvrij plein dat rondom is afgeboord met mooie historische gebouwen, zoals ik er in Sicilië veel meer had verwacht. De duomo zelf heeft een zeer barokke buitengevel, maar is binnenin zeer sober. Hij verbergt namelijk een heuse Griekse tempel waarrond de kerk werd gebouwd en  waarvan de kolossale zuilen nog te zien zijn. Daarna slenteren we wat door het centrum en komen langs de Aretusa-bron, Sicilie 34de enige plek in Europa waar nog papyrus groeit. Hier is zelfs een (zeer kleinschalige) papierproductie. Even verder bezoeken we de Galleria Regionale in het mooie Palazzo Bellomo waar we kennis maken met o.a. prachtig werk van de meest bekende Siciliaanse schilder uit de 15e eeuw Antonello da Messina. Ook de naam Guglielmo Borremans valt ons op. Zou het kunnen dat hij van Vlaamse origine was? Middags vinden we in het centrum La Foglia, een zeer typisch Siciliaans restaurantje. Het interieur is (een beetje geforceerd) rustiek ingericht: antieke spulletjes, kantjes, bloemetjes, foto’s, glazen in alle kleuren. Alles moet zo wat de indruk geven van een boerenhuiskamer. In de eerste kamer zit de hele familie te middagmalen. De patroon draagt een strooien hoedje en de jonge dienster een echte boerenschort. Het is allemaal wat overdreven misschien, maar toch zeer leuk. En het eten is ook zeer lekker en echt lokaal. Ze aanvaarden geen betaalkaart en als ik met een 50 eurobiljet betaal, kunnen ze niet teruggeven. Aangezien ik niet genoeg klein geld heb om de 37 euro te passen, is de kokkin verplicht bij de buren 15 euro te gaan lenen en ik ben er uiteindelijk met 35 euro vanaf. Het is zeer heet geworden intussen, althans in de zon. We zoeken dus een schaduwterrasje op de Piazza Duomo en bestellen een ijsje en een grote fles water. 

Om 16 uur nemen we terug de auto en rijden naar het archeologische park Neapolis. We nemen, zoals gewoonlijk, het zekere voor het onzekere en rijden de eerste de beste parking op. Sicilie 35Het is een grote weide en we staan er nagenoeg alleen. Algauw is duidelijk waarom: het kost ons 2 euro en op straat blijkt er gratis plaats in overvloed te zijn. Enfin… Het Grieks Theater, nochtans het grootste overblijvende theater uit de antieke wereld, valt dik tegen en de rest van de site nog meer. Om 17.30 uur zijn we terug in het hotel en genieten nog een uurtje aan het zwembad. Deze avond eten we, gezien de povere ervaring gisterenavond, niet in ons hotel maar we trekken naar Ortigia. De keuze valt op een 2-vorkjesrestaurant uit Michelin: Trattoria Archimede, één deur aan de ene kant van de straat, een tweede aan de andere kant. Voor het antipastibuffet moet je met je bord de straat oversteken en de obers moeten zich constant tussen de avondwandelaars heen wringen en vooral goed opletten voor de moto’s en scooters. We eten in de “veranda in giardino”, in open lucht op een mooi ingerichte, smaakvol en stemmig verlichte binnenplaats waar veel volk, voornamelijk Italianen, zitten. Het eten is goed, maar we geloven onze ogen niet als we aan verschillende tafels Italianen van een bordje friet met mayonaise zien snoepen bij het aperitief. Ik bel Hendrik en hij vertelt ons dat er in heel Zuid-Europa, Italië incluis, al dagenlang noodweer heerst: regen, storm, overstromingen; alleen op Sicilië is het goed! Zoiets hoort een mens graag en dat maakt de reis nog mooier. Jammer voor al die andere toeristen, maar om eerlijk te zijn, het kan ons weinig schelen! Hier op Sicilië zou zelfs de noodtoestand uitgeroepen zijn wegens waterschaarste.  Wij wisten van niets, maar ja, als je geen Italiaans verstaat heeft het geen zin om kranten te lezen of naar radio of tv te luisteren. Ondanks het donker vinden we de weg naar ons hotel zonder moeite terug. Dit is een tamelijk “normale” stad qua structuur en verkeer.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sicilie, siracusa |  Facebook | |