08-03-09

Het echte terracottaleger

banner ok.gif

Zaterdag 11 oktober 2008                 

Onze tweede dag in Xi’an. Vandaag krijgen we het beroemde terracottaleger met eigen ogen te zien. We mogen “uitslapen” want we worden pas om 7 uur gewekt. We schuiven eerst aan aan een werkelijk prachtig ontbijtbuffet en laten het ons smaken. Buiten is het mistig en grijs maar het is droog. De bus neemt de snelste weg naar het terracottaleger, een autostrade van 42 kilometer naar het Oosten, die recht naar de site loopt.   Jaarlijks komen hier niet minder dan 5 miljoen bezoekers over de vloer en die moeten allemaal met bussen vanuit Xi’an worden aangevoerd. De site is in enkele decennia uitgegroeid tot één van de grootste toeristische attracties ter wereld. De Franse president Mitterand maakte zich hier destijds zeer populair door bij een bezoek aan een pretpark waar de 7 wereldwonderen waren nagebouwd, uit te roepen dat het terracottaleger voor hem het 8e wereldwonder was. Intussen heeft hij echter geen gelijk gekregen, want op de lijst van de 8 Nieuwe Wereldwonderen die in 2007 werd opgemaakt, komt het terracottaleger, in tegenstelling tot de Chinese Muur, niet voor. Het is vrij kalm op de autosnelweg, maar als we bijna onze bestemming bereikt hebben, staat er plots een file. Nu kan onze chauffeur zijn rijkunst demonstreren: hij laveert voortdurend van rijvak naar rijvak en aarzelt niet om daarbij ook de pechstrook te gebruiken. Hij is daar trouwens niet de enige in en algauw wordt het een echt spel met de andere buschauffeurs. Ik begrijp goed dat westerlingen hier geen auto mogen besturen. Alleen de Chinezen begrijpen elkaar voldoende om hier zonder kleerscheuren door te komen. 

Het terracottaleger werd gemaakt op bevel door Qin Shi Huangdi, de eerste keizer van het verenigd China omstreeks 220 vóór Christus. Hij liet ze begraven in een monumentaal grafcomplex van 60 vierkante kilometer. 700.000 arbeiders zouden 37 jaar nodig gehad hebben voor de bouw. Pas in 1974 ontdekte een boer het eerste terracottabeeld toen hij op zijn veld aan het werken was. Sindsdien heeft men 1.100 van de naar schatting China 437.000 beelden opgegraven: officieren, soldaten, boogschutters, paarden... De beelden zijn op ware grootte (ongeveer 1,80 m hoog) en  hebben allemaal een geïndividualiseerd aangezicht. Oorspronkelijk waren ze polychroom, maar de kleur is door de tijd volledig verdwenen. Het museum is verspreid over verschillende gebouwen in een reusachtige archeologische site midden een mooi aangelegde park. Het is al tamelijk druk als we er rond 9.30 uur aankomen, maar van drummen is geen sprake. In het eerste gebouwtje, waar we op een 360°-scherm een reconstructie zien van gevechten uit de Qinperiode, zijn we met onze groep nagenoeg alleen. China 44Dan wandelen we meteen door naar kuil 1 waar het gros van het leger in slagorde staat opgesteld, exact op de manier zoals ze werden opgegraven. Een wat primitief ijzeren gebinte overspant een grote ruimte waarin de beelden in 7 parallelle gangen zijn opgesteld. De grootsheid pakt meteen op de adem en bij de ingang is het een gedrum om op de eerste rij te geraken om ongehinderd foto’s te maken. De flitslampen flitsen onophoudelijk. Als we onze eerste ver- en bewondering wat overwonnen hebben, wandelen we langs de zijwand van het gebouw door en de massa lost zich stilaan op. Nu kunnen we hier en daar rustig halt houden om de beelden van wat dichterbij te bekijken. We bezoeken verder de andere kuilen, waar duidelijk getoond wordt hoe de beelden werden gevonden en blootgelegd. In een aantal etalagekasten staan een 6-tal van de mooiste beelden afzonderlijk tentoongesteld. Hier kan je van heel dichtbij zien hoe fijn gedetailleerd de beelden zijn gemaakt. Op het einde zien we in een veel te donkere zaal de bronzen strijdwagens, die zo intact zijn, dat je niet kan geloven dat ze meer dan 2.000 jaar oud zijn.  

Het hele bezoek duurt tot een flink stuk na de middag, maar vooraleer we om 14.15 uur de bus terug nemen, schuiven we eerst aan in het immense restaurant op de site. Gelukkig is hier voor ons gereserveerd, want het is er overvol. Er is een buffet voorzien dat van redelijke kwaliteit is, maar toch niet vergelijkbaar met wat we de vorige dagen kregen. Dit is op de toeristenmassa afgestemd, maar alles in acht genomen toch niet slecht. Dé attractie zijn de koks met hoge mutsen die manueel Chinese noedels maken. Zeer behendig slingeren ze lange wrongen pastadeeg in cirkels rond en laten zo het deeg door zijn eigen zwaartekracht uitrekken tot het dun genoeg is. Ze worden even duchtig gefotografeerd als de terracottasoldaten zelf. Tijdens het eten gaat een dame rond met een sterke drank in een grote glazen bokaal waarin een dikke slang. Niemand voelt zich aangesproken. Voor we vertrekken stappen we nog gauw even de museumshop binnen want hier willen we toch een souveniertje meedoen. Aan de ingang van de winkel staan nogal wat toeristen rond een tafel geschaard waarachter een verlegen oude man zit. Het is de boer die in 1974 het eerste beeldje vond. Als beloning heeft hij van de staat een stukje grond gekregen, 30 Yuan en het twijfelachtige voorrecht om hier “tentoongesteld” te worden. Tom vertelt ons echter dat de echte boer intussen van deze dagelijkse show gek geworden is en blind door de voortdurende flitslampen van de fotocamera’s. De Chinezen hebben daar echter een mouw aangepast door… hier gewoon een andere boer te zetten. In de shop liggen replica’s van de terracottabeelden in alle formaten. Ons oog valt op een generaal van zo’n 20 cm groot. Ze vragen er 350 Yuan voor en ik slaag erin er 90 Yuan van af te bieden, tot Rita me zegt dat het nog veel te duur is en met haar hulp krijgen we de prijs naar beneden tot 200 Yuan. Dank u, Rita.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, xian, terracottaleger |  Facebook | |

02-03-09

Het andere terracottaleger

banner ok.gif

Vrijdag 10 oktober 2008

Het was een korte nacht en ik heb daarenboven nog meer dan een uur wakker gelegen. Té ongeduldig voor wat komen gaat of is het de jetlag? Om één uur vannacht was het immers pas 19 uur in België en dan ga je nog niet slapen natuurlijk. Uiteraard sliep ik nog vast toen de wekker afliep om kwart vóór vijf. Het hotel was zo vriendelijk om voor de groep al een snel ontbijt te voorzien om 5.30 uur en iedereen lijkt fit en wel.  Het weer is opnieuw prachtig boven Beijing en bij ons vertrek schijnt de zon al volop. De rit naar de luchthaven duurt, gezien het vroege uur, amper een half uurtje en China 36onze vlucht is stipt op tijd, of meer nog, om 8.00 uur al gaat het toestel van Hiannan Airlines de lucht in, naar Xi’an, een 1.100 kilometer naar het Zuiden, in de provincie Shaanxi. Het is toch een luxe om deze verplaatsing per vliegtuig te doen,  want al om 9.50 uur zetten we voet aan de grond in Xi’an. De meeste reisorganisaties doen dit traject per trein en verliezen daardoor een hele dag. Hier is het nogal mistig, maar de zon geeft toch de indruk er doorheen te zullen breken. We worden opgewacht door Lisa, onze nieuwe lokale gids en om 10.30 uur zijn we al met de bus onderweg. 

Xi’an is één der belangrijkste steden uit de Chinese geschiedenis. Tom zegt dat Sjanghai de geschiedenis van de laatste 100 jaar heeft bepaald, Beijing die van de laatste 1.000 jaar en Xi’an die van 2.000 tot 3.000 jaar geleden. De stad is immers opgericht in de 6e eeuw vóór Christus onder de Qin dynastie en bleef tot de 10e eeuw de keizerlijke residentiestad. Het kende zijn grootste bloei van 600 tot 900 na Christus onder de Tang dynastie. In die tijd telde het al meer dan 2 miljoen inwoners en was daarmee de dichtst bevolkte stad ter wereld. Momenteel heeft Xi’an 5 miljoen inwoners. Langs de weg van de luchthaven naar de stad zijn niet minder dan 76 keizers begraven. We rijden langs verschillende tumuli of grafheuvels waarvan het grootste deel nog steeds niet geopend is. We bezoeken één ervan, het Han Yanglin Mausoleum dat ook een terracottaleger herbergt, wat weinigen weten. Net zoals de Qinkeizer China 38Qin Shi Huangdi, de eerste keizer van China, nam ook deze Hankeizer een massaal leger van terracottasoldaten mee in zijn graf om hem in de dood te beschermen. Dit leger werd pas in 1998 ontdekt. Het ondergrondse museum, waar je over een glazen vloer (van Belgische makelij!) boven de geopende graven loopt, is pas in 2006 geopend. De beeldjes zijn kleiner dan die van het wereldberoemde leger maar zijn minstens even kunstzinnig gemaakt. De hoofden hebben allemaal een verschillende gelaatsuitdrukking, maar alle beeldjes missen hun ledematen  omdat die van hout gemaakt waren en door de tand des tijds vergaan zijn. Ook de kleren die ze droegen, zijn uiteraard vergaan. Op dit ogenblik zijn er een 3.000 beeldjes opgegraven, maar volgens sommigen liggen er nog tienduizenden onder de grond. China 37De grafsite is namelijk niet minder dan 60 vierkante kilometer groot en van de 81 sleuven die naar het eigenlijke graf van de keizer lopen, zijn er nog maar een tiental vrijgemaakt. Het graf zelf werd overigens tot op heden nog niet geopend. Officieel zeggen de Chinezen dat ze er technisch “niet klaar voor zijn” en dat ze het daarom aan de volgende generatie overlaten, maar de belangrijkste reden is dat ze het graf niet durven te openen uit schrik voor de vloek die erop zou rusten. Het is een ronduit prachtig museum. De beeldjes dateren van de 2e eeuw vóór Christus en doen toch denken aan sommige hedendaagse kunstwerken, wat hun tijdloosheid bewijst. Behalve mensenfiguren zijn er ook strijdwagens en allerhande dieren: vooral paarden en koeien, maar ook varkens, schapen, honden en zelfs kippen.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, xian, terracottaleger |  Facebook | |