03-04-13

Opnieuw geen succes

Banner India.jpg

10 december 2012

 

Ik heb niet te best geslapen vannacht. Het bed was zeer hard en daarenboven kreeg ik voortdurend zure oprispingen van het eten gisterenavond. We worden weer zeer vroeg gewekt want we vertrekken al om 7 uur voor een tweede zoektocht naar de tijger. De kans om er een te zien zou ’s ochtends vroeg het grootst zijn. Het is nog donker en koud en in de open jeep beschermen we ons zo goed mogelijk met warme dekens. Deze keer krijgen we een andere zone toegewezen. Er is hier blijkbaar zo veel verkeer van “tijgerzoekers”, dat het park in zones is verdeeld en dat de jeeps telkens maar één zone mogen doorkruisen. Het landschap is duidelijk verschillend van gisteren: meer bosjes en geen apen, maar dat ligt misschien eerder aan het vroege uur. Als de zon opkomt, verschijnen er meer en meer herten, blue bulls (een soort antiloop) en pauwen, maar de tijger is weer niet te bespeuren. Onze gids heeft een “alarm call” india, ranthamboregehoord en we haasten ons die richting uit. En inderdaad, in het mulle zand zijn zeer duidelijk de sporen van een tijger en hyena’s te zien! Radiocontact leert ons dat er inderdaad van verschillende kanten calls gemeld zijn. Mogelijks is de tijger momenteel aan het eten en komt hij waarschijnlijk straks naar de vijver om te drinken. Daar gaan we dus postvatten. We blijven er stil en geduldig een hele tijd staan, maar het blijft stil. De stoute geel-zwarte eksters komen heel dichtbij en aan het water ligt een grote krokodil, wat ons toch nog enkele mooie foto’s oplevert. Ook de herten die bij de opkomende zon in het nevelige bos wandelen, zijn een dankbaar onderwerp voor onze camera. Plots worden we opgeschrikt door het gekrijs van opvliegende pauwen vlakbij. Het is een junglekat die zich zo snel uit de voeten maakt, dat we niet eens de kans hebben om ze te fotograferen. Dit is een vrij zeldzaam dier. Onze gids zegt dat hij die maar 4 à 5 keer per jaar te zien krijgt. Als we de tijger niet te zien krijgen, dan hebben we toch alvast dit mini-exemplaar gezien. Dan maar genieten van het mooie landschap (palmbomen, een vijver met rode algen) en het andere wild: reigers, eenden, ijsvogels en ooievaars op de oever en hier en daar een hert, een groepje wilde varkens, blue bulls en sambars (twee antilopensoorten), krokodillen,… Op de terugweg naar het hotel, opnieuw onverrichterzake, beweert onze gids dat een tijger, die als welp werd gered en opgevangen in een fance, elke nacht naar het dorp en zelfs tot bij ons hotel komt. Ik begin stilaan de safariverhalen met een serieuze korrel zout te nemen.

 

Het is 11 uur en we hebben nu twee uren vrij en tijd om onze koffers te pakken. Vannacht gaan die met de bus naar Agra terwijl wij morgenvroeg de trein nemen. Na de lunch vertrekken we voor onze derde en laatste safari op zoek naar de tijger. Als we er weer geen te zien krijgen, zullen de twee reisgenoten die vroeger waren afgereisd, 12 safaris gedaan hebben zonder succes, want vorige week deden ze er in Centraal India ook al 9. Het is zeer warm en deze keer krijgen we zone 5 toegewezen. We hebben een andere chauffeur, maar dezelfde gids. Hij spreekt af dat we nu geen fotostops meer houden tenzij voor de tijger of voor iets wat we nog niet gezien hebben. Er is nauwelijks wild te zien.  Als de jeeps elkaar kruisen, wordt er druk informatie uitgewisseld. Plots schieten we pijlsnel weg en een andere jeep raast de andere richting uit. Er is een luipaard gespot en we gaan hem omsingelen. Maar als we in een grote cirkel zijn rondgereden, komen we de andere jeep weer tegen.

india, ranthambore

Niets… We blijven minutenlang stilstaan. Er zijn weer sporen van de tijger in het zand. Hij moet hier ergens zijn! Spannend, maar ik kan me stilaan niet van de indruk ontdoen dat die gidsen hier een toneeltje opvoeren om de spanning erin te houden. Anderen denken er blijkbaar ook zo over, want één van onze collega’s valt zowaar in slaap… We blijven maar rondrijden en af en toe een tijd stilstaan, maar onze enige “nieuwe oogst” is een mangoest, een katachtig roofdier dat meer aan een grote rat dan aan een kat doet denken. Om 17:30 uur geven we het op. Tijdens de koude terugrit naar het hotel, gaat de zon onder. We zijn een beetje ontgoocheld, maar niemand laat het aan zijn hart komen. Het ware mooi geweest, maar de tijger zien was nu ook weer niet het belangrijkste doel van deze Indiareis.

 

vorige                                          volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, ranthambore, tijgersafari |  Facebook | |

30-03-13

Op zoek naar de Bengaalse tijger

Banner India.jpg

Zondag 10 december 2012 (2)

 

Het is 12:30 uur als we aankomen bij het Nahargarh Fort, ons hotel in Ranthambore. Ook hier blijven we twee nachten. Een immens wit paleis, volledig ommuurd, doemt op in de vlakte. We moeten een paar toegangspoorten door vooraleer we in een tuin met fonteinen en kanaaltjes terechtkomen die naar het hoofdgebouw leidt. Op de binnenkoer voor de receptie spuit een India Ca 09 dec 2012 109.JPGfonteintje met blauwe en witte tegeltjes, een fris straaltje water de lucht in. We zijn ademloos bij zo’n overweldigende  pracht. Heel dit complex is nieuwbouw maar bij mij komt het op geen enkele manier kitscherig over. De heldere blauwe lucht en de vele bloemen zorgen voor een echt zomerse sfeer. Langs gangen met marmeren vloeren komen we bij onze kamer. Voor de deur ervan beschikken we over een ruim terras met tuinmeubelen en uitkijk op de binnenkoer aan de ene en het zwembad aan de andere kant. De kamer zelf is zeer ruim en stijlvol ingericht. We beginnen met een lunchbuffet in de ronduit betoverende eetzaal met rondbogen, zuilen en overal spiegeltjes en mooie oude schilderijen aan de muur. Het buffet is zeer uitgebreid maar vooral bijzonder lekker. Dit belooft voor de komende twee dagen! In een keukentje op de zijkant van het restaurant is een kok constant bezig verse naan te bakken, de typische platte broodjes. We zijn naar hier gekomen om de Bengaalse tijger te zien. Volgens François hebben we 90% kans om er minstens één te zien te krijgen. Eerst echter even naar de kamer om ons nog wat extra te beschermen tegen de zon en om warme kleren op te halen want na zonsondergang kan het koud worden. Ook nu geven we eerst een pakketje met wasgoed af want de laundry service is hier veel goedkoper dan gisteren.


Vol goede moed vertrekken we om 14:30 uur voor onze eerste safari van een drietal uren in het Ranthambore National Park. We worden afgehaald door een ranger en in een grote open jeep India Ca 09 dec 2012 195.JPGrijden we naar de ingang van het park. Aanvankelijk rijden we samen met toeristen en pelgrims op een vrij drukke weg tot aan de eigenlijke ingang van het park. Dan gaat het over zandwegen met veel rotsstenen hobbelend de brousse in. Het duurt niet lang vooraleer we het eerste wild te zien krijgen: eerst alleen vogels maar weldra ook  apen, herten, antilopen en wilde varkens. Onder de vogels zijn de pauwen het talrijkst maar de kingfishers of ijsvogels met hun felblauwe vleugels zijn veruit de mooiste. In de verte zien we zelfs een grote eenzame arend. Maar van de tijger is er voorlopig geen spoor. De natuurgids vertelt ons dat er in het Ranthamborepark momenteel een 50-tal verblijven. Ze hebben allemaal een nummer en we bevinden ons momenteel in het territorium van T17, een vrouwtje. Vroeger plantte men de dieren een chip in zodat ze gemakkelijk konden gelocaliseerd en gevolgd worden. Men stelde echter vast dat de vrouwtjes weliswaar genoeg contact hadden met mannetjes, maar jammer genoeg niet drachtig werden. Pas toen men de chips verwijderde, lukte het wél en begon het tijgerbestand opnieuw aan te groeien. Daarenboven is de jacht op de tijgers pas in 1975 verboden geworden. Vorige maand nog werd hier nog een opzichter door een tijger gedood met als gevolg dat nu niemand nog te voet het park in mag. Dus ze zijn er wel degelijk, maar nu laten ze zich niet zien. Af en toe stopt de jeep en moeten we heel stil blijven om de “alarm calls” van de andere dieren te horen. Soms draait de chauffeur dan plots de jeep snel om en keren we terug, onmiddellijk gevolgd door een paar andere jeeps. Telkens laait onze hoop dan op en stijgt de spanning een beetje, maar telkens weer eindigt het op een ontgoocheling. De ranger heeft echter wel steeds een uitleg: het alarm ging vermoedelijk om een luipaard die zelf te schuw is om uit de heuvels naar beneden te komen. Het zou kunnen…

India Ca 10-11 dec 2012 018.JPG

Tegen 17:30 uur wordt het stilaan donker en is het tijd om naar het hotel terug te keren. Morgen komen we terug en hebben we hopelijk meer succes. In het hotel wacht François, die niet was meegegaan, ons op met koffie of thee en een koekje. Het is intussen frisjes geworden, maar op de binnenkoer hangt nog een beetje de warmte van de dag. Nadat we ons op de kamer verfrist hebben, schuiven we aan voor het dinerbuffet mét barbecue. Als we om 22:00 uur naar de kamer terugkeren, hebben we zin om nog even uit te blazen en wat frisse lucht te happen op ons mooie terras. François zit er ook en we hebben nog een leuke babbel over zijn ervaringen in dit land. Hij is ook zeer belezen en suggereert mij enkele interessante boeken sover India. Naast “De Witte Tijger” van Aravind Adiga zijn dat “Holy Cow” van Sarah MacDonald, “Behind the Beautiful Forevers” van Catherine Boo en “Shantaram” van Gregory David Roberts. Ik ga ongetwijfeld proberen om ze hier nog op de kop te tikken.

 

vorige                                  volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, ranthambore, tijgersafari |  Facebook | |