16-02-11

Onverwacht twee uren gewonnen

 

Banner USA West.gif.jpg

Donderdag 25 juli 1996


Vroeg uit de veren vandaag! We willen immers de zonsopgang meemaken in Bryce Canyon en die is voorzien om 6u30. Wanneer we de weg naar Sunrise Point inrijden, loopt vlak bij de weg een familie muildierherten met jongen. Een buitenkans voor de video. Daardoor missen we echter de echte zonsopgang met een 10-tal minuten. Maar geen nood! Wat we te zien krijgen, is absoluut schitterend: de opkomende zon kleurt de rotspieken alsof ze in vlam staan. Het is niet te geloven welk een kleurverschil met gisterenavond. Na het ontbijt in Ruby’s Inn trekken we verder. Vandaag moeten we ons niet zo haasten: we hebben slechts een 200 miles te doen. Onze reisvoorbereiding zegt ons echter dat we bij het binnenrijden van Arizona onze klok opnieuw één uur vooruit moeten zetten, wat we dan ook prompt doen. We doen een klein ommetje naar Panguitch, een Mormonen-stadje. Tamelijk armtierig, maar Amerikaanser kan niet! Op straat staan zelfs een paar schitterende oldtimers geparkeerd en de reclameborden zijn vele decennia oud. Even verder, maar nog steeds in Utah, houden we halt aan de Coral Pink Sand Dunes, een grote massa roze-oranje zand, samengewaaide erosie uit de canyons. De plantengroei in en rond het park is opmerkelijk. Tegen de middag bereiken we Kanab, waar we  een klein aantrekkelijk hotel-restaurantje vinden. Het is er nog zeer stil en men lijkt zelfs verrast dat we zo vroeg al willen lunchen. De chef’s salad smaakt echter voortreffelijk.

 

Na de middag rijden we door een prachtig ruw en dor landschap de staat Arizona binnen. De bergen en rotsen hebben hier alle kleuren en soms zeer bizarre vormen. In de verte zien we constant bliksemschichten en af en toe vallen er enkele regendruppels. Wanneer we Page bereiken, ligt het Lake Powell in de grijze wolken en heeft het water helemaal niet de turquoise kleur, die we verwachtten. Het is 17u00 als we ons hotel betrekken: een nieuwbouw in Mexicaanse stijl, met een gelijkvloerse kamer, die uitgeeft op de tuin en het zwembad. Op Golden Nugget na, het mooiste van onze reis tot nu toe. Dat komt goed uit, want hier blijven we 2 nachten. Op de wekker in onze kamer is het nog maar 15 uur. We denken dat die verkeerd staat, maar aan de receptie krijgen we bevestiging dat we onze klok geen uur vooruit, maar een uur achteruit haden moeten zetten... Zo winnen we plots niet minder dan 2 uren! Grote hilariteit bij de  receptioniste, die ons aan Margriet Hermans doet denken. Zij adviseert ons toch een boottocht te maken op het meer, want volgens haar blijven wolken in Page nooit hangen. Wij verkiezen echter te wachten tot morgenavond en maken van de twee extra uren gebruik om nog een bezoek te brengen aan de Wahweap Marina en de fameuze Glen Canyon Dam. Intussen is de zon toch weer van de partij, alhoewel de bergen in de verte in de nevel blijven gehuld. We hopen op beter weer voor morgen, want de boottocht op het Lake Powell (een ondergelopen canyon) willen we in optimale omstandigheden doen, zodat de kleurenpracht volledig tot haar recht komt.

 

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, westkust, utah, arizona, bryce canyon, page, lake powell |  Facebook | |

12-02-11

Twee Nationale Parken in Utah

Banner USA West.gif.jpg

Woensdag 24 juli 1996

 

Vandaag reizen we alweer naar een andere staat: Utah. En dat betekent meteen de klok 1 uur vooruit. We verliezen dus een uur en toch hebben we 2 nationale parken te bezoeken. Deze morgen schittert de zon en is het opnieuw snikheet. Nog voor de middag bereiken we Zion National Park. We volgen er de scenic drive doorheen de vallei van de Virgin River. Dit is het paradijs voor de wandelaars: overal in de vallei vertrekken paadjes voor meerdaagse tochten door de vallei. Op de wegen is het minder druk dan in Yosemite. Het landschap is prachtig en de bruin-rode asfaltwegen harmoniëren mooi met de kleur van de rotsen. Wanneer ik op een plaats stop voor enkele mooie videobeelden, schrik ik me rot wanneer vanonder de rots waarop ik sta, plots een muildierhert wegspringt. Ik heb nog nooit in het wild op 2 meter gestaan van zo’n groot dier! Ik weet niet wie van de twee het meest schrok. Bij het verlaten van het park zien we boven de toppen de zwarte rookpluim van een bosbrand. Gelukkig moeten we die kant niet uit. Opnieuw geen tijd (maar ook weinig gelegenheid) om te middagmalen. Dus maar een hot dog en een coke. We zijn al goed 'ver-amerikaniseerd' lijkt me!

 

We spoeden ons verder naar Bryce Canyon, maar vallen onderweg van de ene verwondering in de andere. We dachten in Zion het mooiste gehad te hebben, maar wat we nadien te verwerken krijgen, is zo mogelijk nog mooier: de rotsen zijn als gestolde, uitgelopen pasta en in de kleinste spleten groeien kleine en grotere dennebomen. De Checker Board Mesa is een hoge rotsberg die door wind en erosie zowel horizontale als vertikale kloven vertoont en dus in ruitjes is verdeeld. Vandaar de naam. Even verder rijden we in  de vuurrode Red Canyon onder en tussen de rode rotsen door en stilaan beginnen we de voorbodes te zien van wat ons te wachten staat. We besluiten eerst onze intrek te nemen in ons hotel, zodat we in Bryce Canyon de zonsondergang kunnen meemaken. Nochtans hebben we in de loop van de namiddag meer en meer bewolking gekregen en zowaar enkele regendruppels. Gelukkig is tegen de avond de zon er terug. En dit wordt inderdaad één van de hoogtepunten van de reis. Vanop Sunset Point overschouwen we het 'amphitheater' van de canyon. Het is een onwaarschijnlijk spektakel van rotssculpturen in rood, roze, oranje en wit. We staan er ongeveer een uur ademloos naar te kijken! Eigenlijk zouden we een dag meer moeten hebben om te voet in de canyon te kunnen afdalen. Ik beperk me tot een korte wandeling van een paar honderd meter. Na elke bocht sta ik voor een totaal nieuw decor. Zoals de grote meerderheid van de toeristen zijn we voor het avondeten aangewezen op Ruby’s Inn. We riskeren het niet om er te laat te komen, want reserveren op voorhand kan niet. Daardoor kunnen we niet naar de rodeo, die vlakbij elke avond wordt georganiseerd. Misschien krijgen we daar elders nog wel de kans toe.

 

klik hier voor het vervolg

 

08:04 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, westkust, utah, zion, bryce canyon |  Facebook | |