26-01-14

Terug in Windhoek

Banner Namibie.gif

Vrijdag 27 september 2013 (2)

 

Het is precies 12 uur als we in Windhoek aankomen, het eindpunt van onze reis. De stad is duidelijk groener dan 3 weken geleden, maar de bloeiende jacaranda’s zijn nog schaars. De bougainvillea’s bloeien echter flamboyant en enkele andere prachtige bomen zijn getooid met weelderige gele, rode of roze bloesems. Het is nu toch wel echt lente. We rijden meteen naar Hotel Thule waar we ook de eerste dag overnachtten. Nu staan hier twee kamers ter beschikking van de groep om ons straks te verfrissen en om te kleden voor de terugreis. Maar eerst gaan we genieten van een afscheidslunch in het restaurant met schitterend panoramisch uitzicht over de Namibie Christiane 4 868.JPGstad. Eerst krijgen we een glaasje champagne aangeboden door AdA, gevolgd door een tweede glaasje vanwege F en B die vandaag hun huwelijksverjaardag vieren. Dit is natuurlijk ook het moment voor de bedankingsspeech. Waar meestal slechts moeizaam een vrijwillger gevonden wordt die deze taak op zich wil nemen, zijn er nu zelfs twee toespraken. Zowel F als P hebben een leuke speech voorbereid waarin dankbaar teruggeblikt wordt op de mooie reis en waarin terecht ook de lof gezongen wordt van Bruce en Marc. Ze hebben ons veilig door deze reis geloodst en Marc was een perfecte gids: ongelooflijk geïnformeerd en altijd vriendelijk en attent voor iedereen. Over de fooi zijn we het jammer genoeg niet eens geraakt en uiteindelijk geeft wie dat wil iets op individuele basis. Het afscheidsdiner is ontgoochelend: een minuscule viskroket, rijst met rundsreepjes en ijs met chocoladecake. Het had wel iets feestelijker en copieuzer mogen zijn, vooral aangezien er deze namiddag toch niets meer op het programma staat en we het vanavond zullen moeten stellen  met de vliegtuigkost. We zijn beter gewoon van AdA.

 

Na de lunch staat er zoals gezegd niets meer op het programma. We kunnen rustig van het hotel genieten of nog een laatste bezoek brengen aan Windhoek. Wij verkiezen het laatste en stappen om 14 uur op de bus die ons naar het centrum brengt. We wandelen nog eens de drukke Independance Avenue af en springen hier en daar een winkel binnen maar we zijn al gauw uitgekeken op de kitscherige souvenirs. We besluiten dan maar iets te gaan drinken in het nieuwe Namibie Carlos 6 408.JPGHilton Hotel. Daar klimmen we met de lift tot op het dakterras met zwembad. Het is zonnig en zeer warm en onder een parasol genieten we van een laatste biertje, een Tafel Lager, samen met de Windhoek Lager hét populaire bier in Namibië. Vanop het dak hebben we een prachtig uitzicht over de stad, die er van hieruit toch wel uitgestrekt uitziet en wel degelijk de allure heeft van een moderne grootstad. Om 16 uur brengt de bus ons terug naar het Thule Hotel. Marc heeft alle begage gewogen en er is maar één koffer die te zwaar is: de mijne! Dit is onbegrijpelijk want thuis was het de lichtste van onze twee koffers, amper 17 kg, en er is niets bij gekomen… We hevelen toch maar snel wat over naar de andere valies in de hoop dat die nu niet te zwaar wordt. Nu is het aanschuiven om één van de beschikbare kamers te gebruiken om ons nog even te verfrissen en om te kleden voor de terugreis en om 17:30 uur stappen we voor de allerlaatste keer op de bus van Bruce. Onderweg naar de luchthaven blikt Marc nog eens terug op de hele reis, knap werk!

 

vorige                               volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, windhoek |  Facebook | |

14-11-13

Op pad voor 5.000 kilometer

Banner Namibie.gif

Woensdag 11 september 2013 (1)

 

Vandaag beginnen we aan onze rondreis door Namibië. We hebben een kleine 5.000 kilometer voor de boeg en zullen een grote lus maken eerst naar het noorden tot bijna aan de Angolese Namibie kaart.jpggrens en vervolgens afzakken langs de westkant tot het uiterste zuidpunt van het land dichtbij de grens met Zuid-Afrika. Tenslotte klimmen we weer noordwaarts via de Kalahari-woestijn om te eindigen terug in Windhoek. Wekker om 6:15 uur, koffers pakken, ontbijt om 7:00 uur en vertrek om 8:00 uur, dat wordt het vast scenario voor de meeste dagen.  Meestal zullen we proberen om al tegen de lunch op onze dagbestemming te zijn om dan in de namiddag nog een of andere activiteit af te werken. Zo ook vandaag. We zullen bijna de hele voormiddag op de bus doorbrengen en rijden via Okahandja naar Otjiwarongo. Aanvankelijk is het landschap weinig boeiend, maar de lange rit wordt op een aangename manier gevuld door onze gids Marc. Bijna de hele tijd onderhoudt hij ons met een thema dat aansluit bij wat we onderweg tegenkomen. Of het nu om de geschiedenis of de politeik gaat, over de bevolking of de economie, de fauna of de flora, Marc vertelt er ons alles over zonder ook maar één spiekbriefje nodig te hebben. Een heuse “wandelende encyclopedie” zegden we vroeger, maar tegenwoordig gebruiken we beter de term “menselijke Wikipedia”. 

 

Vandaag loopt onze route volledig over asfaltwegen of “teerpad” zoals ze hier zeggen. Amper 14% van de Namibische wegen is geasfalteerd, de rest is grind of stoffig “grondpad” zoals we later ruimschoots zullen ondervinden. We mogen vandaag zelfs genieten van de enige autosnelweg die Namibië rijk is: 2x2 rijstroken over niet minder dan… 16 km. We zijn amper vertrokken of we worden al van de baan afgeleid voor een verplichte weegcontrole. Vòòr ons staat een lange rij vrachtwagens die hetzelfde lot beschoren zijn en het duurt ruim een half uur voor ook wij op de weegbrug mogen. Even verder stoten we dan weer op onze eerste “road block”, een controlepost waar een politieman ons vanuit een gammel hokje streng monstert vooraleer te beslissen dat we mogen doorrijden. Marc waarschuwt ons om rustig en vooral ernstig te blijven, want die mannen voelen zich nogal rap uitgelachen en kunnen dan bijzonder vervelend doen. Het is zelfs best dat Marc even zijn uitleg stopt, want ze zouden kunnen denken dat het over hen gaat… Ziezo, dat was een eerste staaltje van de typisch Afrikaanse toestanden. 

Namibië Christiane 1 188.JPG

Even buiten Windhoek zien we kleine hutjes. Het zijn eigenlijk slechts een paar doeken die dienst doen als afdak ter bescherming tegen de brandende zon. Hier leven mensen in diepe armoede. Sommigen proberen aan de kost te komen door het vuil van een groot stort uit te sorteren en aan de man te brengen terwijl anderen het schamele gras snijden om te verkopen. Dit is een brakwatergebied en in tegenstelling tot de grote droogte elders, groeit hier inderdaad wat schamel groen.  Dit gebied staat bekend als zeer gevaarlijke zone en de staat is al jaren aan het proberen om er een industriezone van te maken, maar er komt maar niets van terecht. Hier leert Marc ons een veel gehoord Afrikaans gezegde dat we op de reis herhaaldelijk zullen te horen krijgen: “Ons maak een plan” wat zoveel betekent als: “ooit doen we wel eens iets, maar geen mens weet waar en wanneer…”. Dan rijden we langs de rand van het Khomas-Hoogland. Hier is de beginnende lente duidelijk merkbaar: meer groen, mimosa en witte en gele bloesem.  Daarna rijden we door een immense droge vlakte waarin de eindeloze afsluitingen met zwevende paaltjes opvallen. De omheiningen bakenen de uitgestrekte farms af. Sommige afsluitingen zijn laag en andere 2 à 2,5 meter hoog. Dat wijst op de aanwezigheid van kudu’s of elanden, want dat is het enige wild dat zonder aanloop 2 à 2,20 meter hoog kan springen. Het is werkelijk onvoorstelbaar hoeveel kilometers omheiningen hier zijn. Wij zien alleen af en toe een ‘vlakvark’ of wrattenzwijn, een parelhoen of een eenzame struisvogel lopen.

Namibië Christiane 1 189.JPG

Marc neemt de gelegenheid te baat om ons te vertellen over de boeren en hun boerderijen. De meesten bezitten hier zo’n 4.000 à 5.000 hectaren grond waarbinnen nauwelijks iets groeit. Boeren betekent hier dan ook niet gewassen kweken, want daar is het veel te droog voor, maar wél vee houden.  Behalve koeien grazen hier ook wilde dieren, voornamelijk diverse soorten antilopen. De hoofdtaak van de boer bestaat in het herstellen van de kilometerslange omheining om de dieren binnen en de stropers buiten te houden. Hiervoor beschikt een doorsnee boer over 10 à 15 medewerkers, zwarten uiteraard, terwijl de boeren zelf voor meer dan 50% van Duitse afkomst zijn. De boer woont meestal in een luxueuze woning in het midden van zijn domein terwijl de zwarten aan de rand ervan wonen in kleine woningen. De plaats waar het huis staat is makkelijk te vinden dankzij een paar hoge cipressen die van ver zichtbaar zijn. De boer is verantwoordelijk voor een tiental gezinnen. Een van zijn taken is bv om de kinderen van zijn personeel met de auto naar de kostschool te brengen. Na veel regen in 2009 en 2011 kampen de boeren dit jaar met een uitzonderlijke droogte waardoor velen zich genoodzaakt zien een deel van hun vee te verkopen. Ze beleven hier een echt rampjaar. Marc kent een farm waar de veestapel is teruggelopen van 800 naar 250 en één waar het personeelsbestand nog amper uit 14 man bestaat waar het ooit 1.100 à 1.300 bedroeg. De droogte zorgt ook voor verhoogd brandgevaar. Vorig jaar zijn in het Noorden miljoenen hectaren afgebrand.  Even verder rijden we langs de rand van de Kalahari al is de grond hier niet rood gekleurd zoals in de rest van deze woestijn. De begroeiing bestaat vooral uit lage struiken: acacia’s of ‘doringbomen’ (‘doring’ betekent: alles wat doornen draagt).

 

vorige                                                  volgende 

09:37 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, windhoek, khomas hoogland |  Facebook | |